worldmap  :
[0:47:20] : ну. ужас!!! мне подарили окрытку - спазибо за конфеты, тетя Полина
[0:47:20] : это почти как паспорт до 2030

у маёй адкласьніцы хутка дзіцё пойдзе ў школу.

"Страшна жыць".

ЦІ ТРЭБА БАЯЦЦА ІСЛАМСКАЙ ЕЎРОПЫ?

піша каталіцкі тэоляг з мусульманскай сям'і

Кажуць, што  самыя ярасныя гамафобы насамрэч "латэнтныя". Ці, як казаў, Ленін (?) лепшыя расейскія патрыёты паходзяць зь "инородцев". Пэўна, аналёгія крыху нацягнутая. І ўсё ж. Чалавек, які адчувае нестабільнасьць  сваёй ідэнтычнасьці - сэксуальнай, рэлігійнай, ці нацыянальнай, будзе найбольш зацята бараніць яе ад "зьнешніх ворагаў", якія самім сваім існаваньнем складаюць пагрозу.
What has he ever done to you?
It's more the fact that he exists, if you know what I mean. - James Potter пра Сэвэрыюса Снэйпа. Недзе_ ў_Роўлінг.

...А я што казаў?
Тры літра чэскага піва, "и никаких последствий".

Вычапіў у чужым профілі слова: потреблятство.
Можа для каго й баян, а для мяне новае.
Страшна ўпадабаў, дадаў у зацікаўленасьці.

не пасьпеў я прачытаць радасныя весьці пра адкрыцьцё ідэалягічнага фронта ў інтэрнэце, як першыя вынікі пагрукаліся ў дзьверы

Привет! Если ты белорус в крови, то присоединяйся к проекту по следующей ссылке!
http://www.facebook.com/pages/A-Belarus/266362142732
Будем вместе!

ой, нешта ня тое ў нашай беларускай крыві завялося, далібог.

У новай суполкі дзьве аватаркі: чырвона-зялёная сэрца і савецкі агітплякат.
У якасьці альтэрнатывы прысутнічаюць спрадвечныя сымбалі: мірскі замак і берасьцейская крэпасьць
Па-беларуску ні слова, хоць бы для арнамэнту.
І ганарлівы надпіс: 

НАС УЖЕ 439 ЧЕЛОВЕК!!! МЫ РОСТЁМ!!!

Нет уж, гаспада, с вами мы вместе не будем. ростите сами по себе.

"Я його підпишу, цей указ, і ми з вами матимемо будинок-музей, за який нам не соромно буде, щоб і жителі України, й інших країн, приїздивши до Ялти, приїздивши до Криму, могли побачити визначні пам`ятки і біографії, і історії цього прекрасного поета, великого поета Антона Павловича Чехова", - сказав Янукович.

При цьому кандидат у президенти від Партії регіонів назвав Чехова спочатку "українським, російським письменником", а потім - поетом.

Ну вось, будзе хутка і ў іх свой Скарына па Піцеру гуляць, падумаў я.

эх, Віктар Андрэевіч, што ж Вы нарабілі?

"Я хочу вдруге сказати: я йду, щоб знову повернутися", - сказав В.Ющенко. Він наголосив на наявності великої кількісті історичних прикладів, які свідчать про те, що політик, який дбає не про власні рейтинги і про посаду, а про інтереси держави, повертається зі своїми ідеями. "Хочу підкреслити: завжди повертається", - додав Президент.

Прыблізна тое ж самае я  думаў, назіраючы за вынікамі ў дзень выбараў.
Вернецца, сто пудоў.
Чэрчыль вярнуўся - хоць таго выбарцы выкінулі з прэмьерскага крэсла, калі не пасьпеў яшчэ астыць труп пераможанага ім нацызма.
Ён прайграў выбары, але, што куды больш важна, перад тым ён выйграў вайну.

паслухайце, вясна ідзе

Вчера вечером забегает в аптечку взъерошенный, в нелепом свитере и таких же нелепых тапках парень. Недобежав до кассы, протягивает мне деньги:
- Презервативы!
- Крайняя витрина, выбирайте.
Парень, срываясь на фальцет:
- Любые!!!!
И также бегом назад.
И так смешно стало, и радостно, и весело...

Урбан: (сусед па пакоі): You are not European, you know. You have to get a visa to go to X
Я: Yeah, you know, I feel like a fucking nigger sometimes. Discriminated.
Урбан: Afro-American
Я: No! Afro-American is when you have equal rights. And I don't. So I am not Afro-American. I am a fucking nigger!
Я: And being a nigger does not depend on your skin color. You can be a nigger when you are white..

Мінулай вясною пацягнула зьездзіць у Вільню пакуляць (с) і разьвеяцца, перад тым як сесьці за дыплём. Да здачы якога заставалася пару тыдняў.
Кулялі вельмі здорава, але ж мне "пашчасьціла" ўзяць публікацыю. 
Кара: цяпер вось сядзі ў сэсію, рэанімуй для зборніка тэкст гадовай даўніны. Гэты тэкст ты даўно перарос і на аффтара глядзіш як на прыроджанага дэгенерата (аксюмарон).
Але, разам з тым, чотка разумееш: прозьвішча  будзе стаяць тваё.
І адмовіцца ніяк нельга -  грамату ўжо ўручылі.
І адно толькі шчасьце - у Інтарнэд  гэта ніколі ня трапіць.

ЦэнтрВыбарКам Расеі рэзка асудзіў сыстэму падліку галасоў ва Ўкраіне.
Выбары ўжо заўтра, а пераможца дагэтуль невядомы.

Праўда, што за бардак у іх?

Адносна нядаўна ўсьведаміў, што больш не люблю амэрыканскую ангельскую. Дакладней, ня так ужо люблю на ёй размаўляць.
З 13 год незнаёмыя  людзі не адрозьнівалі мяне ад амэрыканца  па гаворцы.
У 18 год для мяне ангельская падзялялася на няправільную, брытанскую і нармальную. Бескампраміснасьць мая выйшла бокам на прыёмным іспыце ў БДУ, дзе я адмовіўся нешта выпраўляць у адпаведнасьці з брытанскім варыянтам (дакладней, яго савецкай мутацыяй). З таго, уласна, і пачалася крыўда на БДУ і звычка хлопаць дзьвярыма.
У 24 з паловаю гады да мяне раптам дайшло, што мая ангельская не тое што ні каліва не амэрыканская, але ў ёй зьявіліся дзіўныя, абсалютна чужыя інтанацыі і гукі. Дзесьці брытанскія, дзесьці ўсходнеэўрапейскія. Магчыма, гэта колькі месяцаў жыцьця ў інтэрнаце, дзе кожны размаўляе на сваёй мове, але ангельскімі словамі. Амэрыканскі гаворкавы сінтаксіс і фразеалогію тут слаба разумеюць.
А можа, нутраны вобраз зьмяняецца? :)

Расизм в РПЦ

Калі я бачу вось такія загалоўкі, на мяне нападае журба ад усьведамленьня поўнай  нікчэмнасьці соцыёгуманітарных навук.  
І, адпаведна, уласнай нікчэмнасьці.
Бо, на маю думку, гэтая гульня са словамі ёсьць нічым іным, як дэманстрацыяй фіяска, поўнай няздольнасьці недвухсэнсоўна вэрбалізаваць рэчаіснасьць сродкамі нашае мовы.
Выгнаньне мурынаў зь імшы расейскімі правінцыяламі,  амэрыканскія фантанчыкі для "сolored",  паўднёваафрыканскі апартэід, расізм саміх чорных у дачыненьні да белых....Што ў гэтых зьявах супольнага? 
Нагода для нянавісьці і дыскрымінацыі можа быць адная і тая ж, сацыяльныя прычыны і кантэксты - абсалютна адрозныя..

Эўразьвяз - гэта здорава і карысна найперш зь гледзішча тых магчымасьцяў, якія даюць нам супопольныя эўрапейскія інстытуты, у тым ліку, у сфэры вышэйшай адукацыі.
Аднак, на сёньняшні дзень, можна сутыкнуцца і з тым, што эўрапейскае адзінства мае, мейсцамі, хутчэй дэкляратыўны, чым інстытуцыяналізаваны і адлажаны характар.
Хоць гаворка, ужо каторы год ідзе, пра фармаваньне адзінай навукова-адукацыйнай прасторы , тым ня меньш, юрысдыкцыя нацыянальных міністэрстваў працягвае ствараць дадатковыя перапоны студэнцкай мабільнасьці.
Як вядома, сёньняшні ЭГУ выдае дыплёмы эўрапейскага ўзору, з дадаткам на дзьвух мовах (літоўскай і ангельскай), дзе прадметы пададзеныя як у літоўскай крэдытнай сыстэме, так і ў  крэдытнай сыстэме ЕСTS (European Transfer Credit System - для непасьвечаных  - уніфікаваная сыстэма, якая дазваляе ацаніць аб'ём працы па кожным курсе. Па сутнасьці, абстракцыя, кшталту колькасьці "акадэмічных гадзінаў").
Увогуле дыплём зроблены па мадэлі, распрацаванай Эўракамісіяй, Радай Эўропы і UNESCO, (а г.зн. інстытуцыямі, у якіх сфэра дзеяньня нават шырэйшая за Эўразьвяз). Праўда, асобным сказам ідзе: free from any value judgements, equivalence statements or suggestions about recognition.  То бок, мы вам усё расьпісалі, а вы самі глядзіце, прызнаваць ці не.
Тым ня меньш, у дыплёме ўcё раскладзена па палічках, і нават цэлых дзьве  старонкі прысьвечаныя агульнай інфармацыі пра адукацыйную сыстэму Літвы.
Здавалася б, чаго Вам яшчэ, панове. Бярыце мой ахвігенна эўрапейскі дыплём як свой родны і вучыце мяне далей.
Але, працэдура настрыфікацыі дыплёма, празь якую трэба прайсьці каб працягнуць адукацыю ў Славакіі, абсалютна нічым  не адрозьніваецца ад заяўкі на прызнаньня дыплёмаў, атрыманых па-за межамі Эўразьвяза. Ані па кошце! - ён складае тыя ж 99 эўра.
А перад тым, як аддаць свой дыплём на "uznávanie", трэба зрабіць яго поўны афіцыйны пераклад на славацкую. Бо ў Міністэрстве Адукацыі Славакіі ну ніхто ня ведае па-ангельску.
Я б зразумеў, калі б такое было ў Беларусі,  дзе ўвесь час бароняць свой сувэрэнітэт і незалежнасьць  і слова "Дзяржава" хутка пачнуць пісаць зь вялікай літары. Але тут, здаецца, дзьмуць абсалютна іншыя ветры, Славакія зь мінулага году ў эўрапейскай манетарнай зоне...
Не забываемся, што па-ангельску быў выдадзены дадатак, а сам дыплём толькі па-літоўску. Адзіная  ва унівэрсытэце выкладчыца-літуаністка папярэдзіла, што ў Славакіі колькасьць афіцыйных перакладчыкаў зь літоўскай роўная нулю. Што пацьвердзілася ў перакладчыцкам агенцтве. Прапанавалі даслаць дыплём у Літву, каб там яго пераклалі на ангельскую, а пасьля ўжо зь літоўскай на славацкую. Але тут атрымліваецца таньней самому ў Літву зьезьдзіць за гэтым перакладам. Заадное і Вільню павідаць. На шчасьце, зьвязаліся з суседзямі-чэхамі: у іх ведаюць літоўскую, таму цяпер мовай-пасярэднікам будзе чэская, а мой дыплём чакае турыстычная вандроўка ў Прагу. Бей талеркі, я плачу.
Спэцыфічнасьці гэтай сытуацыі, безумоўна, дадае рэдкая камбінацыя моваў: літоўская-славацкая. Ужо з чэскай такой праблемы няма. Чэхі хоць сьцягі і блытаюць, а мову нехта ведае. Хаця, падазраю, што гэта, зноў жа, самі літоўцы, якія  выбраліся ў Чэхію.
Разам з тым, гэта дэманструе малую колькасьць сувязяў паміж краінамі. Балтыя для Сярэдняй Эўропы - terra incognita.
Практычныя высновы: зь літоўскай дыплёмы трэба перакладаць на ангельскую ў Літве - як гэта зрабілі перад ад'ездам разумнейшыя за мяне людзі.
Што датычыцца дзьвухмоўнага дадатку (па-славацку, дарэчы, так і будзе, dodatok), дык тут, каб быць аб'ектыўным, трэба паглядзець на вынікі настрыфікацыі. Калі дыплём прызнаюць без усякіх дадактовых іспытаў і пакутаў, то, лічы, посьпех, хоць і доўга-дорага атрымоўваецца. Таму стаўлю тут шматкропье, і чакайце працяг праз колькі месяцаў.

anekdot.ru аджог:

В современном миропорядке я ненавижу две вещи: когда бляди поют о любви
и когда политики демонстративно посещают церковь.

І аб прыемным.
Калі даўно знаёмы чалавек пераходзіць з табой на беларускую мову, хай хоць і ў скайпе, гэта - прыемна.

падглядзеў у balachon 

«Долгое время белорусская культура, как и русская, заимствовала многие западные идеи, ценности, формы культуры. Однако у белоруской культуры есть свой стержень, основа – эмпатия. Эмпатия – это способность к искреннему сопереживанию, стремление разделить чужую боль».

«Эмпатийностью культуры можно объяснить преобладание в Беларуси художественного творчества при отсутствии развитых философских систем. Белорус не стремится покорять природу, а, наоборот, желает единения с ней. Он хочет вслушаться в мир, вглядется в него, чтобы ощутить всю его красоту. Самое страшное для белоруса – разочарование в идеале, отторжение от красоты».

Я ўвогуле ня супраць расейскай філязофіі на тутэйшай глебе - нават, калі яна мае агрэсіўна-імпэрскую танальнасьць Маеце сантымент да маскальскай культуры - калі ласка, майце. Лічыце, што мы - частка Велікага Русскага Народа, лічыце. Ніхто вас у курапаты за гэта не пашле. Хіба што на йух.
На тое ён і "постмадэрны праект Бога".

Але такіх вось, якія ў вульгарна-школьным выглядзе выдаюць гэтую філязофію за беларускі нацыянальны характар, трэба пагалоўна чамадан-вакзал-Расея.

Каб іх там, у Расеі, навучылі, што яшчэ за стагоддзе да таго, як яны пачалі пісаць сваё правінцыйнае панурае лайно, усё, што яны з прастатой немаўляці завуць "беларускім нацыянальным характарам" , было падрабязна распісана Бердяевым, Франком, Лосскім, Флоренскім, Розановым, але, перад усім гэтым, Владіміром Соловьёвым.

Як слушна заўважылі ў камэнтах, гэтыя людзі ніч ня ведаюць пра філязофскую традыцыю на Беларусі. І ведаць ня хочуць. Добра, ня ведайце. Але, халера, не прамаўляйце ад імя ўсіх пра наш нацыянальны характар. І не падсоўвайце дзецям і ўсім астатнім гэтую мертвячыну, гэты супервульгарызаваны дыскурс, у якім ад ідэй расейскай рэлігійнай філязофіі нічога не застаецца, акром таго, што Захад любіць грошы, а вось мы, мы-та любім прыкраснае.

Тэзіс, сам па сабе, стары і надта папулярны сярод абскурантыстаў усіх масьцей і часоў.

Дык вось, што я скажу:  грошы любяць паўсюль. І прыкраснае, таксама любяць  паўсюль. І ніводны народ з адэкватнай самаацэнкай і пачуцьцём гумара ніколі не асьмеліцца сьцьвярджаць, што ён любіць гэты Сьвет неяк па-іншаму, лепш, чым астатнія.

Брыдка, што гэта нават не свае, гэта чужыя комплексы. Мертвячына і чужая блявоціна.  І людзей, якія яе рэтранслююць, інакш, як паразытамі на целе гэтай самай культуры, я назваць не магу.

Ім ня сорамна, ані за тое, што яны плююць на сваё, ані за тое, што крадуць чужое, і, без усякага сумневу, выдаюць за сваё. І яны не патрэбныя нікому і нідзе, акром той сыстэмы "ўладаведаў", якую абслугоўваюць.

Алесь Бульбаш. Нарастающая необходимость перемен

http://nmnby.eu/pub/0912/22m.html

Цікавы тэкст. Зь нечым можна спрачацца, штосьці мне пакуль падаецца цьмяным, напр. перадача часткі акцый "працоўным калектывам".  Хаця, ідэя, сама па сабе, шляхотная і ня можа не імпаніраваць. Геа/палітычна вельмі добра ўсё акрэсьлена і шмат рэчаў эканамічных апісаныя так, што нават такому чайніку як я зразумела. Цікава, дзе працаваў ананімны аўтар.